پیشینه تحقیق:

موضوع منازعه ی نخبگان سیاسی و بی ثباتی سیاسی هر کدام به طور جداگانه مورد توجه نویسندگان و محققین زیادی بوده است.در این میان تعداد محققینی که در خصوص منازعه ی نخبگان سیاسی به تحقیق و بررسی پرداخته اندبیشتر است.عمده ترین این تحقیقات (خصوصا آنهایی که به دوران قبل از انقلاب مربوط می شوند)توسط افرادی چون دکتر ازغندی و خانم زهرا شجیعی انجام گرفته است.در دوران بعد از انقلاب اسلامی در خصوص موضوع اول کتاب ها و مقالات قابل توجهی به رشته ی تحریر درآمده است و بخش عمده ای از منازعات سیاسی اوایل انقلاب/دوران نخست وزیری مهندس بازرگان و ریاست جمهوری بنی صدر را تحت پوشش قرار داده اند.در خصوص دوره های بعد نیز به نوشته هایی می توان اشاره کرد که عمدتا در خصوص احزاب و گروهای سیاسی به نگارش در آمده اند.این نوشته ها با تعیین طیف ها و گرایش های عمده سیاسی در کشور و مشخص کردن رابطه هر حزب یا گروه و یا فرد به این طیف ها تلاش نموده اند تا به منازعات بین آنها در خصوص مسائل مختلف توجه نمایند.

اگر بخواهیم تنها به ذکر اسامی تحقیقاتی که تاکنون رقابت و منازعه ی نخبگان سیاسی ایران و بی ثباتی  سیاسی را مورد توجه قرار داده اند اکتفا کنیم فهرست ذیل به دست خواهد آمد.

۱:رقابت سیاسی و ثبات سیاسی در جمهوری اسلامی ایران(غلام رضا خواجه سروی)

۲:چارچوبی برای تحلیل رقابت و ثبات سیاسی با نگاهی به تجربه چمهوری اسلامی ایران(غلام رضا خواجه سروی)

۳:مشروعیت و ثبات سیاسی در ایران(علی گلبان)

۴:بررسی ریشه های خشونت و بی ثباتی سیاسی در ایران(ابوالفضل یاوری)

۵:نقش بی ثباتی داخلی در شکل گیری حکومت پهلوی اول(معصومه رضایی نژاد)

۶:بی ثباتی سیاسی و اجبار حکومتی در ایران۵۷-۴۲(حمزه نظیف)

۷:رقابت های سیاسی در ایران(نظریه و عمل)(منصور انصاری)

۸:در آمدی بر خطوط قرمز در رقابت های سیاسی ایران(اصغر افتخاری)

تقریبا به استثنای یکی از تحقیقات(رقابت سیاسی و بی ثباتی سیاسی)هیچ کدام از تحقیقات مذکور به طور مشخص به تاثیر منازعه ی نخبگان سیاسی بر ثبات سیاسی در دوران بعد از انقلاب اسلامی توجهی نداشته اند.

تعریف نخبه:

پاره تو:

۱-نخبه کسی است که در جامعه دارای شهرت است

۲-نخبه کسی است که در جامعه از نظر موقعیت اجتماعی اقتصادی سیاسی و فرهنگی بهترین محسوب شود.

به باور پاره تو ما در بین مردم دو قشر میبینیم:

۱-قشر پایین یعنی طبقه خارج از برگزیدگان

۲-قشر بالا یا قشر برگزیدگان که خود به دو دسته تقسیم می شوند:

الف:برگزیدگان حکومتی    ب:برگذیدگان غیر حکومتی

لاسول:

نخبگان سیاسی همان صاحبان قدرت در یک جامعه سیاسی هستند.این قدرتمندان شامل رهبری و آن ترکیب بندی های اجتماعی می باشند که طی یک دوره مشخص رهبران نوعا از دل آنها بر می خیزند و در برابر آنها جوابگو هستند.

در یک تعریف ساده نخبگان سیاسی کسانی هستند که بیشترین دسترسی و کنترل را بر ارزش های سیاسی دارند.

نظریات نخبه گرایی:

نظریه پردازان نخبگان آثار اصلی رویکرد
الف:موسکا طبقه حاکم سازمانی
میشلز احزاب سیاسی سازمانی
ب:پاره تو ذهن و جامعه روانشناختی
ج:جیمز برنهام انقلاب مدیریت اقتصادی
د:سی رایت میلز نخبگان قدرت

نهادی

 منازعه سیاسی:

رابطه مخالفت آمیز و تعارضی میان بازیگرانی است که در صدد کنترل ارزشها فرصت ها و امتیازات مورد تمایل یکدیگرند که در صورت تحقق همدیگر را از رسیدن به آن فرصت ها و امتیازات باز خواهندداشت.پس منازعه دارای ویژگی هایی است از جمله:

۱-رابطه مخالفت آمیز و تعارضی میان تعدادی از بازیگران

۲-بازیگران باید در صدد کنترل یک یا چند چیز مشابه باشند

۳-بازیگران همدیگر را به صورت غیر و متفاوت درک کنند اما در عین حال به واسطه ی منافع و ارزشهایی به یکدیگر پیوند می خورند.

۴-آنچه مورد ادعا و علاقه بازیگر یا بازیگران است اگر تحقق یابد منافع بازیگران دیگر را از بین خواهد برد.

این پژوهش با توجه به اهمیت نخبگان رسمی در ساخت سیاسی ایران؛رئیس جمهور؛وزرا؛نمایندگان مجلس و اعضای شورای نگهبان را نخبگان سیاسی ایران می شمارد و در بحث از منازعات سیاسی نخبگان تمرکز خود را بر رقابت و منازعه بین این اعضا می گذارد.

 شاخص های منازعه نخبگان سیاسی:

۱-استیضاح۲-رد صلاحیت۳-رای عدم اعتماد۴-توقیف نشریات۵-سوالات ارجاعی به کمیسیون های مجلس(سوالات قانع نشده)۶-پرخاشگری غیر معمول